Είναι μεσημέρι Σαββάτου και όλα στην πόλη είναι ιδανικά για τον αγώνα της Α.Ε.Λ. στο Αλκαζάρ με τον Ατρόμητο. Ο κόσμος που κατεβαίνει στο γήπεδο έχει καταλάβει τη δυσκολία του αγώνα – λόγω της ανέτοιμης ομάδας μας – και όχι της δυναμικότητας του αντιπάλου αλλά πιστεύει ότι ο βυσσινί εγωισμός θα υπερνικήσει κάθε εμπόδιο και θα οδηγήσει την ομάδα σε μία νίκη που θα την ξαναβάλει σε τροχιά 5αδας, θα δώσει απάντηση στον αντίπαλο προπονητή, θα χαροποιήσει τους φιλάθλους και θα ηρεμήσει την πόλη.
Μπαίνοντας στο Αλκαζάρ και ενώ οι ομάδες είναι στο στάδιο της προθέρμανσης η συνάντηση είναι αναπόφευκτη μ’ ένα …φίλο από τα παλιά που βρίσκεται ήδη στον αγωνιστικό χώρο και παρακολουθεί την προετοιμασία της ομάδας του. Η υποδοχή παρά τις συστάσεις των υπευθύνων είναι αντάξια ενός ανθρώπου που έχει κοροϊδέψει, έχει προδώσει και δεν έχει σεβαστεί την πόλη, την ομάδα, τον κόσμο και τον πρόεδρο της. Ευτυχώς ο … φίλος μπήκε στα αποδυτήρια και ο κόσμος παρακολούθησε ανεπηρέαστος ένα βίντεο που μας γύρισε όλους χρόνια πίσω σε στιγμές μεγάλης δόξας και περηφάνιας, σε χρόνια παρακμής και ανυποληψίας˙ το τραγούδι που ακολούθησε προκάλεσε μεγάλη συγκίνηση για άτομα που πρόσφεραν στην ομάδα και δεν είναι πια κοντά μας. Μέσα σε 5’ πέρασε μπροστά από τα μάτια μας η ιστορία της βυσσινί οικογένειας που όλοι υπερασπιζόμαστε και προσπαθούμε να συνεχίσουμε σε πείσμα όλων όσων προσπαθούν να μηδενίσουν και να ισοπεδώσουν όλα τα επιτεύγματα της. Το βίντεο είχε κάνει το θαύμα του. Ο ενθουσιασμός του κόσμου εκτοξεύτηκε στα ύψη και η προσδοκία για μια μεγάλη νίκη κυρίευσε όλους τους φιλάθλους.
Ο αγώνας ξεκινάει. Η ομάδα μπαίνει σα σίφουνας και μέσα σε 30’ προηγείται 2-0, έχει ένα δοκάρι μία τεράστια ευκαιρία για τρίτο γκολ και σκορπίζει κάθε σύστημα του μεγάλου (μόνο στη φαντασία του) αντίπαλου προπονητή. Ο κόσμος παραληρεί στις εξέδρες του σταδίου για τον καλπασμό του βυσσινί αλόγου και επευφημεί τον Γ.Δ. αναγνωρίζοντας την τεράστια αυτή προπονητική ιδιοφυΐα. Και ενώ όλοι περιμένουν να γλεντήσουν το Δώνη και την παρέα του για το ευχάριστο απόγευμα που τους προσέφεραν, ένα απρόσμενο λάθος στην άμυνα της ομάδας μας μετρίασε τις εντυπώσεις και άφησε ανοιχτούς λογαριασμούς για το δεύτερο ημίχρονο. Το δεύτερο ημίχρονο ξεκινάει και η Α.Ε.Λ. είναι τελείως αγνώριστη. Με παίχτες υπνωτισμένους, σα να παίζουν πρώτη φορά σε επαγγελματική κατηγορία, χωρίς νεύρο και ποδοσφαιρικό εγωισμό δέχεται την ισοφάριση και παρουσιάζεται ανήμπορη να αντιμετωπίσει το Περιστέρι ακόμη και όταν αυτό αγωνίζεται με δέκα παίχτες. Και θα μπορούσε να είχε γίνει η ολική ανατροπή, αν δεν γινόταν η απόκρουση του πέναλτι. Μοναδική αναλαμπή – αντίδραση της ομάδας μας ένα δεύτερο δοκάρι προς την εκπνοή του αγώνα.
Το τελικό 2-2 άφησε άλλη μια πικρή γεύση στους βυσσινί φιλάθλους για επιπλέον 2 πεταμένους βαθμούς στο πάλαι ποτέ απόρθητο Αλκαζάρ, προβληματισμό για την εικόνα της ομάδας στο δεύτερο ημίχρονο και την ευκαιρία στο μισητό αντίπαλο προπονητή να χειροκροτήσει …ειρωνικά τη βυσσινί εξέδρα παίρνοντας έτσι την εκδίκησή του για όσα πέρασε κατά τη διάρκεια του αγώνα.
Μπαίνοντας στο Αλκαζάρ και ενώ οι ομάδες είναι στο στάδιο της προθέρμανσης η συνάντηση είναι αναπόφευκτη μ’ ένα …φίλο από τα παλιά που βρίσκεται ήδη στον αγωνιστικό χώρο και παρακολουθεί την προετοιμασία της ομάδας του. Η υποδοχή παρά τις συστάσεις των υπευθύνων είναι αντάξια ενός ανθρώπου που έχει κοροϊδέψει, έχει προδώσει και δεν έχει σεβαστεί την πόλη, την ομάδα, τον κόσμο και τον πρόεδρο της. Ευτυχώς ο … φίλος μπήκε στα αποδυτήρια και ο κόσμος παρακολούθησε ανεπηρέαστος ένα βίντεο που μας γύρισε όλους χρόνια πίσω σε στιγμές μεγάλης δόξας και περηφάνιας, σε χρόνια παρακμής και ανυποληψίας˙ το τραγούδι που ακολούθησε προκάλεσε μεγάλη συγκίνηση για άτομα που πρόσφεραν στην ομάδα και δεν είναι πια κοντά μας. Μέσα σε 5’ πέρασε μπροστά από τα μάτια μας η ιστορία της βυσσινί οικογένειας που όλοι υπερασπιζόμαστε και προσπαθούμε να συνεχίσουμε σε πείσμα όλων όσων προσπαθούν να μηδενίσουν και να ισοπεδώσουν όλα τα επιτεύγματα της. Το βίντεο είχε κάνει το θαύμα του. Ο ενθουσιασμός του κόσμου εκτοξεύτηκε στα ύψη και η προσδοκία για μια μεγάλη νίκη κυρίευσε όλους τους φιλάθλους.
Ο αγώνας ξεκινάει. Η ομάδα μπαίνει σα σίφουνας και μέσα σε 30’ προηγείται 2-0, έχει ένα δοκάρι μία τεράστια ευκαιρία για τρίτο γκολ και σκορπίζει κάθε σύστημα του μεγάλου (μόνο στη φαντασία του) αντίπαλου προπονητή. Ο κόσμος παραληρεί στις εξέδρες του σταδίου για τον καλπασμό του βυσσινί αλόγου και επευφημεί τον Γ.Δ. αναγνωρίζοντας την τεράστια αυτή προπονητική ιδιοφυΐα. Και ενώ όλοι περιμένουν να γλεντήσουν το Δώνη και την παρέα του για το ευχάριστο απόγευμα που τους προσέφεραν, ένα απρόσμενο λάθος στην άμυνα της ομάδας μας μετρίασε τις εντυπώσεις και άφησε ανοιχτούς λογαριασμούς για το δεύτερο ημίχρονο. Το δεύτερο ημίχρονο ξεκινάει και η Α.Ε.Λ. είναι τελείως αγνώριστη. Με παίχτες υπνωτισμένους, σα να παίζουν πρώτη φορά σε επαγγελματική κατηγορία, χωρίς νεύρο και ποδοσφαιρικό εγωισμό δέχεται την ισοφάριση και παρουσιάζεται ανήμπορη να αντιμετωπίσει το Περιστέρι ακόμη και όταν αυτό αγωνίζεται με δέκα παίχτες. Και θα μπορούσε να είχε γίνει η ολική ανατροπή, αν δεν γινόταν η απόκρουση του πέναλτι. Μοναδική αναλαμπή – αντίδραση της ομάδας μας ένα δεύτερο δοκάρι προς την εκπνοή του αγώνα.
Το τελικό 2-2 άφησε άλλη μια πικρή γεύση στους βυσσινί φιλάθλους για επιπλέον 2 πεταμένους βαθμούς στο πάλαι ποτέ απόρθητο Αλκαζάρ, προβληματισμό για την εικόνα της ομάδας στο δεύτερο ημίχρονο και την ευκαιρία στο μισητό αντίπαλο προπονητή να χειροκροτήσει …ειρωνικά τη βυσσινί εξέδρα παίρνοντας έτσι την εκδίκησή του για όσα πέρασε κατά τη διάρκεια του αγώνα.
